Website van de wijkvereniging Vonderkwartier Eindhoven

Vonderportret

Op deze plek maken we kennis met bijzonder gewone wijkbewoners, die we vragen naar wat zij doen in het Vonderkwartier.

Vonderportret januari 2021 3 januari, 2021

In het eerste Vonderportret van 2021 ontmoeten we Rob de Boer, de vrolijke levensgenieter met groene vingers.

Wie ben je?

Geboren Eindhovenaar Rob de Boer (50) woont met zijn vrouw Wendy, zijn dochters Lilly en Jette en zijn trouwe hond Ciska aan de Prinsenhof. Zijn meiden van 8 en 5 jaar oud zijn zijn grote trots! Hij kwam 9 jaar geleden in de wijk wonen. Het huis was verzakt en er moest heel wat aan gebeuren, maar hij had er alle vertrouwen in en daar heeft hij nog geen seconde spijt van gehad!

Rob houdt van gezelligheid: uit eten, naar de kroeg, lekker thuis koken. Van dat koken kunnen de buren meegenieten. Zijn appeltaart schijnt de lekkerste ter wereld te zijn, dus hij maakt er elke week één en brengt de buren ook een stuk. Ook als hij zijn overheerlijke stoofschotel gemaakt heeft, gaat er altijd een schaal naar de buren. Gezelligheid met de buren vind hij belangrijk, dus zette hij samen met een buurvrouw het grootste luchtkasteel ooit op het grasveld tijdens Burendag. Genieten!

Wat doe je?

In coronacrisis is Rob zijn baan kwijtgeraakt. Hij was key accountmanager schoenen, de detailhandel had het niet gemakkelijk en corona was de druppel. Rob vond nieuw werk, vanaf februari gaat hij aan de slag bij Refill Coffee, als accountmanager (dus, je weet nu waar je zijn moet als de koffie op jouw kantoor lekkerder kan!). Het is een klein bedrijfje met leuke mensen, dus dat past helemaal bij Rob.

Rob’s hobby is zijn aquarium met prachtig gekleurde discusvissen uit het Amazone gebied. Rob is een natuurmens, dus ook zijn tuin krijgt veel aandacht. Hij tuiniert bij- en vlindervriendelijk, bijna het hele jaar door staat zijn tuin in bloei. In zijn bijenhotel zitten al wat larven die zich in het voorjaar tegoed kunnen doen aan de bloemen in de tuin. In zijn tuin, met bloeiers in prachtige kleurencombinaties en gezellige hoekjes, kijk je je ogen uit. En binnenkort start hij met een cursus hondentraining: “Eens kijken hoe ik de natuurlijke klik die ik met honden heb, nog wat uit kan bouwen”.

Naast alle bezigheden vindt Rob ook nog tijd voor vrijwilligerswerk op hockeyclub. Hij traint en coacht de teams van zijn dochters: “Ik zie het als quality time met de meiden”. Rob is een coach bij wie, hoe kan het ook anders, plezier in het spel voorop staat.

Waar kan de buurt je van kennen?

De meeste mensen zullen hem kennen van zijn wandelingen met zijn hond Ciska. Ciska is, net als haar baasje, een allemansvriend. Rob maakt altijd graag een praatje, Ciska wordt graag geaaid. Rob helpt ook regelmatig mensen in de buurt, bijvoorbeeld met het snoeien van een heg.

Want Rob heeft supergroene vingers! Hij is betrokken bij de werkgroep KOR (Kwaliteit Openbare Ruimte) van de wijk en heeft een duidelijk beeld van hoe onze wijk nog groener kan. Zo zijn er in het Genderpark nog veel dode bomen en staan de grasvelden onder water, dat moet natuurlijk verhopen worden. Het zou mooi zijn als er een fitnesstrimbaan in het park komt, zodat nog meer mensen hun weg weten te vinden naar het park. Daarnaast kan meer beplanting langs de waterkant ervoor zorgen dat de ijsvogels terugkomen naar het park. Voor de renovatie hadden zij daar hun vaste stek, helaas zijn ze gevlogen en niet meer teruggekomen.

Maar het park alleen is niet genoeg, met de werkgroep KOR wil Rob de hele wijk vergroenen. Betonnen paaltjes eruit, groene barrière erin, zoals dat op het Lodewijk Napoleonplein al gebeurd is. Ook inspireert Rob graag andere wijkbewoners om zelf groenere keuzes te maken. Zo konden straten op Burendag vogelhuisjes krijgen om in de straat op te hangen. Fietssluizen op kritieke plekken in de wijk zijn ook een wens van Rob. Mensen fietsen vaak hard op de stoep, wat voor gevaarlijke situaties zorgt. Een fietssluis zorgt dat de fietser afstapt voor hij verder fietst.

Veel mensen kennen Rob ook nog uit de stad, waar hij in verschillende kroegen en winkels heeft gewerkt. Kwam je in de Repelsteel of Sands, dan kwam je hem tegen achter de bar en als dj. Al winkelend bij Van den Biggelaar en Hop on down kon je hem ook tegen het lijf lopen. Nu dus vooral in de wijk, vergeet Ciska niet te aaien als je ze tegenkomt!

Vonderportret december 2020 6 december, 2020

In het laatste Vonderportret van 2020 schenken we aandacht aan iemand die zelf juist erg veel aandacht aan de wijk besteedt. Van een renovatieplan voor de wijk tot het aanleggen van voorgeveltuintjes; Harry Janssen doet mee aan grote én kleine projecten in het Vonderkwartier. Wie is deze betrokken buurman uit de Amalia van Anhaltstraat? Lees verder…

Wie ben je?

Harry (73 jaar) is opgegroeid in Geleen. Zijn vader is jong overleden, dus zijn moeder heeft zijn broer en hem alleen opgevoed. Ondanks dat dat niet makkelijk was, wist zijn moeder er toch iets van te maken en heeft hij een fijne jeugd gehad. Na de militaire dienst is Harry getrouwd met Henriëtte. Ze gingen allebei studeren in Nijmegen en daar in 1971 samenwonen. Ook kregen ze er hun eerste dochter, Coki. Later volgden er nog twee, Nienke en Aukje.

Wat doe je?

Tegenwoordig is Harry met pensioen, maar hij is zijn carrière begonnen aan de rand van het Vonderkwartier; als leraar pedagogiek/onderwijskunde aan  de ‘Nuts PABO’ (tegenwoordig ‘Montessori College’). Daar leerde hij ook zijn huidige straatgenoot Jan van Daal (zie Vonderportret september) kennen. Het reizen tussen Nijmegen en Eindhoven verliep niet zo soepel, dus na een jaar zijn ze verhuisd naar Eindhoven; het Karregat in Tongelre. Hij fietste iedere dag door de wijk naar het werk, dus toen er hier iets vrij kwam heeft hij meteen actie ondernomen. Vanaf 1980 wonen Henriëtte en hij dus in het Vonderkwartier.

Naast het onderwijs, is Harry ook actief geweest in de politiek. Door zijn bedrijvigheid in de wijk werd hij benaderd voor de gemeenteraad. In 1994 kwam hij op de lijst en een jaar later zat hij in de raad. Zijn activiteiten in de wijk heeft hij toen even naast zich neergelegd, want hij wilde niet met een dubbele pet op zitten. Ook tegenwoordig is Harry nog erg geïnteresseerd in de politiek en lid van de PvdA Eindhoven.

Naast gemeentelijke volgt hij ook graag voetbaldiscussies, want van die sport houdt hij al zijn hele leven. Als kind speelde hij voor zijn favoriete club Fortuna ’54 en tegenwoordig kijkt hij graag (soms met enkele wijkgenoten) naar wedstrijden op tv.

Waar kan de wijk je van kennen?

Of je nu een betrokken buur bent of niet, iedereen merkt de gevolgen van Harry zijn bezigheden in de wijk. Hij zit namelijk naast de werkgroep van het Vogelzangterrein, ook bij  ‘Kwaliteit openbare ruimte’. Deze werkgroep heeft veel invloed op het straatbeeld. Bijvoorbeeld door het ‘groenplan’ waar de nieuwe heggen rond het plein uit voort zijn gekomen. Daarnaast geeft Harry weleens, op verzoek van ‘Vonder XL’ een rondleiding door de wijk. Ook is hij lid van het Vonderkoor en drinkt hij graag wat bij ’t Vonderke. Daar zit je namelijk (mede dankzij het renovatie- en groenplan) gezellig aan een mooi rustig plein.  

Vonderportret november 2020 1 november, 2020

Toen Sofia in 2003 naar Nederland kwam voor een uitwisselingsproject van haar universiteit, had ze nooit verwacht dat ze hier voor altijd zou blijven. Nu, 17 jaar later, weet ze echter zeker dat ze zo lang mogelijk in het Vonderkwartier wil blijven wonen. Lees verder…

Wie ben je?

De 36-jarige Sofia Kovanova is van oorsprong Russisch.  Ze groeide op in een hecht gezin met een oudere broer in Siberië. Tijdens haar opleiding economie kreeg ze de kans om voor 6 maanden van leven te wisselen met een Nederlandse student. Die kans heeft ze gegrepen en zo kwam ze in het Vonderkwartier terecht, in een studentenkamer in de Willem Frisostraat.  Met een halfjaar extra studeren kon ze haar diploma ‘International Business and Management’ aan de Fontys halen. In Rusland worden Europese diploma’s hoog gewaardeerd, dus die kans wilde ze niet laten schieten. Zodra ze geslaagd was, vertelde haar buurvrouw dat op haar werk werd gezocht naar een Russisch sprekende collega. Het beviel Sofia hardstikke goed in Eindhoven, dus wederom besloot ze hier te blijven. Nog steeds met het idee dat het voor tijdelijk was, maar toen kwam ze Michael tegen. Ze werd smoorverliefd op deze Eindhovenaar, maar het was nog niet meteen vanzelfsprekend dat ze samen zouden blijven. Na 2 maanden daten moest Sofia namelijk voor haar visum terug naar Rusland. Eenmaal weer in Nederland, vertrok Michael voor zijn afstudeerproject een paar maanden naar Hongkong. Toch was de liefde sterk genoeg en zijn ze in 2007 gaan samenwonen in de Kruisstraat. Zodra ze toe waren aan een koophuis, zorgden Sofia’s eerdere ervaring met het Vonderkwartier ervoor dat ze meteen wist waar ze moesten zijn. Zo vonden ze hun huis aan de Willem de Zwijgerstraat.

Wat doe je?

Sofia houdt erg van reizen. Ze heeft al vele plekken in de wereld bezocht, maar heeft er nog meer op haar wensenlijstje staan. In haar vrije tijd sport, bakt en leest ze veel. Het liefst is ze echter bezig met het vastleggen van mooie plaatjes. Toen ze 5 jaar geleden zwanger was, kocht ze en spiegelreflexcamera en volgde ze een fotografiecursus bij CKE. Zodra Olivia geboren was, werd dat meteen haar grootste fotomodel.

Voor haar werk verkocht Sofia internationaal nagelproducten voor de ‘Beauty Factory’. Het was een uitdagende baan met leuke collega’s, waar ze veel heeft kunnen leren en reizen. Toch is ze na 14,5 jaar gestopt, want de drang naar fotograferen werd te sterk om het alleen als hobby te doen. Dit jaar is ze dan ook ‘Sofia Kovanova photography’ begonnen. Ze kan er veel creativiteit in kwijt en het is heel dankbaar werk; het beeldmateriaal van de fotoshoots is erg waardevol voor haar klanten. Een uitdaging is het zeker, vooral nu tijdens de coronacrisis. Toch zet Sofia haar passie voort, want opgeven past niet bij haar Russische natuur.

Waar kan de wijk je van kennen?

Zie je weleens een jonge vrouw met haar dochter de eendjes voeren in het park? Grote kans dat het Sofia met Olivia is. Of hoorde je deze zomer vrolijke liedjes en rook je een lekkere barbecuegeur voorbij komen? Dan zit het er dik in dat dit uit de tuin van Sofia vandaan kwam. Ze maakt het graag gezellig thuis. Zodra het weer kan ook met vrienden, maar nu met de man waarvoor ze in Nederland is gebleven en de dochter die haar geïnspireerd heeft om haar werkdroom waar te maken. 

Vonderportret oktober 2020 4 oktober, 2020

In het Vonderportret van oktober staat Bep Manders centraal. Ze zingt en organiseert graag, dus de rollen als zanger en voorzitter van het Vonderkoor, passen haar goed. Lees verder…

Wie ben je?

Bep Manders (68 jaar) is geboren en getogen in Helmond. Als middelste van 5 kinderen is ze opgegroeid in een katholiek gezin. Afgezien van het aantal kerkbezoeken, was vooral het onderscheid tussen jongens en meisjes een groot verschil met nu.

Na de meisjesschool is Bep haar carrière begonnen in Vught. Ze werkte in de verpleging en volgde daar ook een interne opleiding. Jaren en een paar banen later is ze op de Grote Beek in Eindhoven gaan werken. Samen met haar zoon heeft ze op verschillende plekken in de stad gewoond, maar uit het Vonderkwartier wil ze niet meer weg. De sociale activiteiten en betrokkenheid van buurtgenoten, vindt Bep fantastisch.    

Wat doe je?

Bep heeft 45 jaar met veel plezier in de hulpverlening gewerkt en is nu zo’n 5 jaar, met net zoveel plezier, met pensioen. Doordat ze altijd gewerkt heeft, mantelzorger is geweest en haar zoon alleen heeft opgevoed, had ze niet verwacht dat deze rust zo goed bij haar zou passen. Maar dat doet het juist heel goed. Opeens tijd om de krant echt te lezen, in plaats van alleen maar door te bladeren. En zonder toestemming kunnen besluiten dat je een paar weken op vakantie gaat. Dat bevalt haar wel.  

Bep organiseert graag activiteiten, maar door de corona komt daar nu niet veel van terecht. Toch verveelt ze zich niet, want ze heeft bezigheden genoeg. Beeldhouwen, lezen, fietsen, klaarstaan als vertrouwenspersoon, voorlezen op scholen of met wijkgenoten koffiedrinken in de huiskamer van het Vonderkwartier: ’t Vonderke. Haar grootste hobby heeft ook met de wijk te maken: het Vonderkoor!

Waar kan de wijk je van kennen?

Iedere bewoner van het Vonderkwartier heeft Beps stem hoogstwaarschijnlijk weleens gehoord. Is het niet bij een optreden, dan wel met goed weer tijdens een repetitie op het plein. Het koor bestaat nu zo’n 3 jaar en is een uitvloeisel van ‘Carmina Burana’. Dat project was een groot spektakel met optredens in het Parktheater en in een grote tent op het plein. Met zo’n 100 zangers en zangeressen stonden ze op het podium. Er waren al plannen voor een nieuw project in 2021 (een verwelkoming van de bewoners in de nieuwbouw), maar dat gaat helaas niet door. Toch is Bep al erg blij dat ze iedere week kunnen repeteren, zodat ze, zodra het weer mogelijk is, meteen klaar zijn voor een optreden.

Vonderportret september 2020 6 september, 2020

Schitterende kunstwerken, een grote mineralenverzameling en een real-life Google op zolder: je vindt het bij Jan van Daal in de Amalia van Anhaltstraat.  Lees verder…

Wie ben je?

In maart wordt Jan 80. Hij heeft de oorlog nog meegemaakt, maar heeft gelukkig toch voornamelijk positieve herinneringen aan zijn jeugd. Als oudste uit een gezin van 10 kinderen groeide hij op in Valkenswaard. Hij wilde graag piloot worden, om veel van de wereld te kunnen zien. Op zijn zestiende werd hij lid van Eindhovense Aero Club en begon hij met zweefvliegen. Dat was een hobby van veel militairen, maar als student mocht je voor 40 cent ook de lucht in. Jan heeft nog les gehad van een Duitse oorlogsvlieger.

Een huidige hobby van Jan is mineralen verzamelen. Zijn uitgebreide collectie vind je op zolder, De verzameling is begonnen toen hij in het Vonderkwartier kwam wonen en is in de loop der jaren flink gegroeid. Met veel plezier is hij geregeld  vulkanisch gesteenten aan het bestuderen door zijn microscoop. Ook op deze zolder vind je de wereldwijde kunstgeschiedenis op papier. Netjes gesorteerd op jaar en land. Echt, Google is er niets bij.

Wat doe je?

Jan heeft altijd gewerkt in het onderwijs. Hij begon met lesgeven op de basisschool, maar is ’s avonds door blijven studeren. Daardoor werd hij onderwijzer op de technische school als leraar handvaardigheid. In 1972 heeft hij de stap gezet naar het hbo. Daar heeft hij 30 jaar lesgegeven als leraar kunstgeschiedenis/beeldende vorming. Hij kwam dagelijks vanuit Geldrop door onze wijk gefietst naar de nutsschool achter het park. Een collega van Jan woonde in de Amalia van Anhaltstraat en dat zag Jan ook wel zitten. In 1979 waarschuwde deze collega dat het huis van de buren te koop stond.  Jan (toen 38) heeft het huis  samen met vrouw Janny gekocht (voor het fabuleuze bedrag van 105.000 gulden).

Dat Jan geen piloot is geworden, neemt niet weg dat hij veel van de wereld heeft gezien. Samen met Janny en hond Casper is hij met een camper door heel Europa getrokken. Ook aan alle andere continenten hebben ze bezoekjes gebracht. Vanuit de hele wereld zijn er dan ook souvenirs in het huis te vinden. Daar tussendoor staan vele kunstwerken van Jan zelf. Ook zelfgemaakt glas-in-lood is in de meeste ramen en deuren van het huis te vinden.

Waar kan de wijk je van kennen?

Toen Jan in de wijk kwam wonen, lag deze overhoop met de gemeente.  De gemeente wilde een brede weg aanleggen dwars door de wijk, maar daar hebben de bewoners een stokje voor gestoken. Er werden verschillende werkgroepen opgericht en Jan heeft zich bij meerdere aangesloten. De groepen waren zelfs zo hecht, dat ze ieder jaar samen gingen kamperen in Frankrijk. Ook anno 2020 is Jan nog wekelijks met buurtgenoten te vinden. Samen koffiedrinken bij ’t Vonderke en binnenkort ook weer een potje jeu-de-boulen.

Jan en Janny zijn nog steeds dol op reizen, maar komen toch ook altijd graag weer thuis. Lekker creatief bezig zijn in een huis dat niet onderdoet voor een museum.

Vonderportret juli 2020 5 juli, 2020

De vrienden Lucas en Simon leerden op het Lodewijk Napoleonplein hun eerste stapjes zetten. Met een middelbareschooldiploma op zak is het tijd voor de volgende stap. De 18-jarige jongens vertellen hoe het is om op te groeien in het Vonderkwartier en waar het ze gebracht heeft. Lees verder…

Wie zijn jullie?

Lucas Rurup woont met zijn ouders, broertje en zusje in de Amalia van Anhaltstraat. Hij werkt op de groenteafdeling van de Jumbo. Eerst alleen op vrijdagavond, maar nu hij geslaagd is heeft hij ook doordeweeks tijd om bij te verdienen. Door de coronacrisis is het wel wat veranderd. Sommige klanten zijn extreem voorzichtig en andere juist helemaal niet. Dat doet de sfeer in de supermarkt geen goed, maar gelukkig heeft hij het met zijn collega’s nog erg leuk. In zijn vrije tijd houdt Lucas van gamen (soms wel zo’n 9 uur aaneen) en voetbalt hij al 10 jaar bij RPC.

Om doe hoek, op het Lodewijk Napoleonplein  woont zijn vriend Simon Bergman. Die spaart naar eigen zeggen hobby’s. Hij staat vaak in de tuin te klussen met hout of metaal. Ook is hij graag bezig met muziek: luisteren, zingen, gitaar- en pianospelen. Simon heeft ook een eigen zender op Youtube waar zelfgemaakte speelfilms en documentaires op staan (gratis paardjes). Daar tussendoor is hij ook nog dagelijks in de roeiboot of op de racefiets te vinden.

Wat doen jullie?

Bij beide heren hangt de vlag uit, maar het was wel raar om te slagen tijdens de coronacrisis. Centrale examens hoefden niet gemaakt te worden en een galabal was er niet. Gelukkig kunnen de heren na de zomer wel gewoon  met een nieuwe opleiding starten. Lucas wil graag zijn moeder opvolgen als fysiotherapeut. De selectiedag heeft hij gehaald, dus in september begint hij aan de opleiding in Breda. Hij gaat (nog) niet op kamers, maar zet gewoon een fiets op het station.

Een kamer is voor Simon ook niet nodig, want die gaat naar de TU in Eindhoven. Hij houdt ervan om oplossingen te vinden en heeft daarom gekozen voor de opleiding Werktuigbouwkunde. Hij hoopt daarmee uitgedaagd te worden terwijl hij toch met zijn handen bezig kan zijn.  

Waar kan de wijk jullie van kennen?

Simon verwacht dat hij door zijn geklus vaker gehoord wordt dan gezien. Vroeger waren Lucas en hij wel veel op straat te vinden. Ze zaten samen op basisschool de Troubadour in het park. Na schooltijd spraken ze vaak op het plein af met vriendjes uit de buurt. Verstoppertje spelen, in de boom klimmen of voetballen, het kon er allemaal. Het Vonderkwartier was volgens hen beide dan ook een mooie plek om op te groeien. Met de start van de nieuwe opleiding ligt het volgende voordeel, de centrale ligging van de wijk, alweer op de loer.

Vonderportret juni 2020 7 juni, 2020

Het Vonderportret van juni gaat voor het eerst niet over een wijkbewoner. Het is echter wel iemand die dagelijks urenlang in het Vonderkwartier te vinden is. PostNL-bezorger Tom Baars is een bekend gezicht voor vrijwel iedereen. In december helpt hij de Vondersint, maar ook de rest van het jaar staat hij met pakketjes voor de deur.  Lees verder.

Wie ben je?

Tom (51 jaar) woont met zijn vrouw en  2 kinderen in Lommel, België. Hij is opgegroeid in Reusel en vanaf zijn 16e samen met Wilma. Zodra ze 18 waren zijn ze samen gaan wonen in Bladel. Hun grote droom was om zelf een huis te bouwen. Toen ze in 2002 hoorden dat er net over de grens een mooi perceel te koop stond, begon het te kriebelen en hebben ze de stap gewaagd. Zoon Steven (20 jaar) en dochter Roséanne (13 jaar) zijn er opgegroeid, dus hebben hun sociale leven vooral in België. Tom wil er ook niet meer weg, maar komt toch graag dagelijks naar het Vonderkwartier.

Wat doe je?

Timmerman en kok, de twee beroepen waar Tom voor geleerd heeft. Hij heeft enkele jaren gewerkt in deze sectoren, maar in 1989 kreeg zijn carrière een flinke draai. Zijn schoonvader was postbode en dat leek hem ook heel leuk. Zo leuk dat zijn schoonvader hem binnenleidde bij PTT (tegenwoordig PostNL). Hij werkte zo’n 23 jaar als postbode, vervolgens 3 jaar als bezorger in buitengebieden en is nu al 5 jaar de vaste pakketbezorger van het Vonderkwartier.

In zijn vrije tijd is Tom graag actief bezig in en rondom hun zelfgebouwde huis. Binnen heeft hij een eigen fitness ingericht en buiten ligt er een flinke siertuin op hem te wachten. Tijdens dat tuinieren komt Tom goed tot rust. Lekker naar de vogels luisteren is wat hem betreft een goede afwisseling van zijn drukke werkweek. Zeker nu, tijdens de coronacrisis, kan hij die rust goed gebruiken. Hij maakt veel overuren want er wordt ontzettend veel besteld.  De drukke kerstdagen stellen opeens niets meer voor.

Waar kan de wijk je van kennen?

U hebt ongetwijfeld de deur weleens voor Tom open gedaan. Hij loopt dagelijks in en rondom onze wijk om bestellingen te bezorgen. Het Vonderkwartier is wat hem betreft een fijne plek om te werken, net een dorp in de stad. Mensen zijn altijd vrolijk, hij noemt ze gewoon bij naam en voelt veel waardering. Zijn collega’s snappen niet dat zijn busje op het einde van de dag altijd leeg is, maar voor Tom is het nooit een probleem om een pakketje bij de buren af te geven. Als hij hier weg moet, levert hij zijn sleutel in. Al zal dat niet zomaar gebeuren, want wij willen deze vrolijke bezorger ook niet kwijt.