Website van de wijkvereniging Vonderkwartier Eindhoven

Vonderportret

Op deze plek maken we kennis met bijzonder gewone wijkbewoners, die we vragen naar wat zij doen in het Vonderkwartier.

Vonderportret oktober 2020 4 oktober, 2020

In het Vonderportret van oktober staat Bep Manders centraal. Ze zingt en organiseert graag, dus de rollen als zanger en voorzitter van het Vonderkoor, passen haar goed. Lees verder…

Wie ben je?

Bep Manders (68 jaar) is geboren en getogen in Helmond. Als middelste van 5 kinderen is ze opgegroeid in een katholiek gezin. Afgezien van het aantal kerkbezoeken, was vooral het onderscheid tussen jongens en meisjes een groot verschil met nu.

Na de meisjesschool is Bep haar carrière begonnen in Vught. Ze werkte in de verpleging en volgde daar ook een interne opleiding. Jaren en een paar banen later is ze op de Grote Beek in Eindhoven gaan werken. Samen met haar zoon heeft ze op verschillende plekken in de stad gewoond, maar uit het Vonderkwartier wil ze niet meer weg. De sociale activiteiten en betrokkenheid van buurtgenoten, vindt Bep fantastisch.    

Wat doe je?

Bep heeft 45 jaar met veel plezier in de hulpverlening gewerkt en is nu zo’n 5 jaar, met net zoveel plezier, met pensioen. Doordat ze altijd gewerkt heeft, mantelzorger is geweest en haar zoon alleen heeft opgevoed, had ze niet verwacht dat deze rust zo goed bij haar zou passen. Maar dat doet het juist heel goed. Opeens tijd om de krant echt te lezen, in plaats van alleen maar door te bladeren. En zonder toestemming kunnen besluiten dat je een paar weken op vakantie gaat. Dat bevalt haar wel.  

Bep organiseert graag activiteiten, maar door de corona komt daar nu niet veel van terecht. Toch verveelt ze zich niet, want ze heeft bezigheden genoeg. Beeldhouwen, lezen, fietsen, klaarstaan als vertrouwenspersoon, voorlezen op scholen of met wijkgenoten koffiedrinken in de huiskamer van het Vonderkwartier: ’t Vonderke. Haar grootste hobby heeft ook met de wijk te maken: het Vonderkoor!

Waar kan de wijk je van kennen?

Iedere bewoner van het Vonderkwartier heeft Beps stem hoogstwaarschijnlijk weleens gehoord. Is het niet bij een optreden, dan wel met goed weer tijdens een repetitie op het plein. Het koor bestaat nu zo’n 3 jaar en is een uitvloeisel van ‘Carmina Burana’. Dat project was een groot spektakel met optredens in het Parktheater en in een grote tent op het plein. Met zo’n 100 zangers en zangeressen stonden ze op het podium. Er waren al plannen voor een nieuw project in 2021 (een verwelkoming van de bewoners in de nieuwbouw), maar dat gaat helaas niet door. Toch is Bep al erg blij dat ze iedere week kunnen repeteren, zodat ze, zodra het weer mogelijk is, meteen klaar zijn voor een optreden.

Vonderportret september 2020 6 september, 2020

Schitterende kunstwerken, een grote mineralenverzameling en een real-life Google op zolder: je vindt het bij Jan van Daal in de Amalia van Anhaltstraat.  Lees verder…

Wie ben je?

In maart wordt Jan 80. Hij heeft de oorlog nog meegemaakt, maar heeft gelukkig toch voornamelijk positieve herinneringen aan zijn jeugd. Als oudste uit een gezin van 10 kinderen groeide hij op in Valkenswaard. Hij wilde graag piloot worden, om veel van de wereld te kunnen zien. Op zijn zestiende werd hij lid van Eindhovense Aero Club en begon hij met zweefvliegen. Dat was een hobby van veel militairen, maar als student mocht je voor 40 cent ook de lucht in. Jan heeft nog les gehad van een Duitse oorlogsvlieger.

Een huidige hobby van Jan is mineralen verzamelen. Zijn uitgebreide collectie vind je op zolder, De verzameling is begonnen toen hij in het Vonderkwartier kwam wonen en is in de loop der jaren flink gegroeid. Met veel plezier is hij geregeld  vulkanisch gesteenten aan het bestuderen door zijn microscoop. Ook op deze zolder vind je de wereldwijde kunstgeschiedenis op papier. Netjes gesorteerd op jaar en land. Echt, Google is er niets bij.

Wat doe je?

Jan heeft altijd gewerkt in het onderwijs. Hij begon met lesgeven op de basisschool, maar is ’s avonds door blijven studeren. Daardoor werd hij onderwijzer op de technische school als leraar handvaardigheid. In 1972 heeft hij de stap gezet naar het hbo. Daar heeft hij 30 jaar lesgegeven als leraar kunstgeschiedenis/beeldende vorming. Hij kwam dagelijks vanuit Geldrop door onze wijk gefietst naar de nutsschool achter het park. Een collega van Jan woonde in de Amalia van Anhaltstraat en dat zag Jan ook wel zitten. In 1979 waarschuwde deze collega dat het huis van de buren te koop stond.  Jan (toen 38) heeft het huis  samen met vrouw Janny gekocht (voor het fabuleuze bedrag van 105.000 gulden).

Dat Jan geen piloot is geworden, neemt niet weg dat hij veel van de wereld heeft gezien. Samen met Janny en hond Casper is hij met een camper door heel Europa getrokken. Ook aan alle andere continenten hebben ze bezoekjes gebracht. Vanuit de hele wereld zijn er dan ook souvenirs in het huis te vinden. Daar tussendoor staan vele kunstwerken van Jan zelf. Ook zelfgemaakt glas-in-lood is in de meeste ramen en deuren van het huis te vinden.

Waar kan de wijk je van kennen?

Toen Jan in de wijk kwam wonen, lag deze overhoop met de gemeente.  De gemeente wilde een brede weg aanleggen dwars door de wijk, maar daar hebben de bewoners een stokje voor gestoken. Er werden verschillende werkgroepen opgericht en Jan heeft zich bij meerdere aangesloten. De groepen waren zelfs zo hecht, dat ze ieder jaar samen gingen kamperen in Frankrijk. Ook anno 2020 is Jan nog wekelijks met buurtgenoten te vinden. Samen koffiedrinken bij ’t Vonderke en binnenkort ook weer een potje jeu-de-boulen.

Jan en Janny zijn nog steeds dol op reizen, maar komen toch ook altijd graag weer thuis. Lekker creatief bezig zijn in een huis dat niet onderdoet voor een museum.

Vonderportret juli 2020 5 juli, 2020

De vrienden Lucas en Simon leerden op het Lodewijk Napoleonplein hun eerste stapjes zetten. Met een middelbareschooldiploma op zak is het tijd voor de volgende stap. De 18-jarige jongens vertellen hoe het is om op te groeien in het Vonderkwartier en waar het ze gebracht heeft. Lees verder…

Wie zijn jullie?

Lucas Rurup woont met zijn ouders, broertje en zusje in de Amalia van Anhaltstraat. Hij werkt op de groenteafdeling van de Jumbo. Eerst alleen op vrijdagavond, maar nu hij geslaagd is heeft hij ook doordeweeks tijd om bij te verdienen. Door de coronacrisis is het wel wat veranderd. Sommige klanten zijn extreem voorzichtig en andere juist helemaal niet. Dat doet de sfeer in de supermarkt geen goed, maar gelukkig heeft hij het met zijn collega’s nog erg leuk. In zijn vrije tijd houdt Lucas van gamen (soms wel zo’n 9 uur aaneen) en voetbalt hij al 10 jaar bij RPC.

Om doe hoek, op het Lodewijk Napoleonplein  woont zijn vriend Simon Bergman. Die spaart naar eigen zeggen hobby’s. Hij staat vaak in de tuin te klussen met hout of metaal. Ook is hij graag bezig met muziek: luisteren, zingen, gitaar- en pianospelen. Simon heeft ook een eigen zender op Youtube waar zelfgemaakte speelfilms en documentaires op staan (gratis paardjes). Daar tussendoor is hij ook nog dagelijks in de roeiboot of op de racefiets te vinden.

Wat doen jullie?

Bij beide heren hangt de vlag uit, maar het was wel raar om te slagen tijdens de coronacrisis. Centrale examens hoefden niet gemaakt te worden en een galabal was er niet. Gelukkig kunnen de heren na de zomer wel gewoon  met een nieuwe opleiding starten. Lucas wil graag zijn moeder opvolgen als fysiotherapeut. De selectiedag heeft hij gehaald, dus in september begint hij aan de opleiding in Breda. Hij gaat (nog) niet op kamers, maar zet gewoon een fiets op het station.

Een kamer is voor Simon ook niet nodig, want die gaat naar de TU in Eindhoven. Hij houdt ervan om oplossingen te vinden en heeft daarom gekozen voor de opleiding Werktuigbouwkunde. Hij hoopt daarmee uitgedaagd te worden terwijl hij toch met zijn handen bezig kan zijn.  

Waar kan de wijk jullie van kennen?

Simon verwacht dat hij door zijn geklus vaker gehoord wordt dan gezien. Vroeger waren Lucas en hij wel veel op straat te vinden. Ze zaten samen op basisschool de Troubadour in het park. Na schooltijd spraken ze vaak op het plein af met vriendjes uit de buurt. Verstoppertje spelen, in de boom klimmen of voetballen, het kon er allemaal. Het Vonderkwartier was volgens hen beide dan ook een mooie plek om op te groeien. Met de start van de nieuwe opleiding ligt het volgende voordeel, de centrale ligging van de wijk, alweer op de loer.

Vonderportret juni 2020 7 juni, 2020

Het Vonderportret van juni gaat voor het eerst niet over een wijkbewoner. Het is echter wel iemand die dagelijks urenlang in het Vonderkwartier te vinden is. PostNL-bezorger Tom Baars is een bekend gezicht voor vrijwel iedereen. In december helpt hij de Vondersint, maar ook de rest van het jaar staat hij met pakketjes voor de deur.  Lees verder.

Wie ben je?

Tom (51 jaar) woont met zijn vrouw en  2 kinderen in Lommel, België. Hij is opgegroeid in Reusel en vanaf zijn 16e samen met Wilma. Zodra ze 18 waren zijn ze samen gaan wonen in Bladel. Hun grote droom was om zelf een huis te bouwen. Toen ze in 2002 hoorden dat er net over de grens een mooi perceel te koop stond, begon het te kriebelen en hebben ze de stap gewaagd. Zoon Steven (20 jaar) en dochter Roséanne (13 jaar) zijn er opgegroeid, dus hebben hun sociale leven vooral in België. Tom wil er ook niet meer weg, maar komt toch graag dagelijks naar het Vonderkwartier.

Wat doe je?

Timmerman en kok, de twee beroepen waar Tom voor geleerd heeft. Hij heeft enkele jaren gewerkt in deze sectoren, maar in 1989 kreeg zijn carrière een flinke draai. Zijn schoonvader was postbode en dat leek hem ook heel leuk. Zo leuk dat zijn schoonvader hem binnenleidde bij PTT (tegenwoordig PostNL). Hij werkte zo’n 23 jaar als postbode, vervolgens 3 jaar als bezorger in buitengebieden en is nu al 5 jaar de vaste pakketbezorger van het Vonderkwartier.

In zijn vrije tijd is Tom graag actief bezig in en rondom hun zelfgebouwde huis. Binnen heeft hij een eigen fitness ingericht en buiten ligt er een flinke siertuin op hem te wachten. Tijdens dat tuinieren komt Tom goed tot rust. Lekker naar de vogels luisteren is wat hem betreft een goede afwisseling van zijn drukke werkweek. Zeker nu, tijdens de coronacrisis, kan hij die rust goed gebruiken. Hij maakt veel overuren want er wordt ontzettend veel besteld.  De drukke kerstdagen stellen opeens niets meer voor.

Waar kan de wijk je van kennen?

U hebt ongetwijfeld de deur weleens voor Tom open gedaan. Hij loopt dagelijks in en rondom onze wijk om bestellingen te bezorgen. Het Vonderkwartier is wat hem betreft een fijne plek om te werken, net een dorp in de stad. Mensen zijn altijd vrolijk, hij noemt ze gewoon bij naam en voelt veel waardering. Zijn collega’s snappen niet dat zijn busje op het einde van de dag altijd leeg is, maar voor Tom is het nooit een probleem om een pakketje bij de buren af te geven. Als hij hier weg moet, levert hij zijn sleutel in. Al zal dat niet zomaar gebeuren, want wij willen deze vrolijke bezorger ook niet kwijt.

Vonderportret mei 2020 3 mei, 2020

Zijn zaak is al vaker benoemd in deze rubriek, maar wie is de eigenaar van ’t Vonderke zelf eigenlijk? In dit Vonderportret lezen we hoe Frank in dit café terecht is gekomen én hoe hij het tijdens deze coronacrisis in stand probeert te houden. Lees verder.  

Wie ben je?

Frank Aelmans (54 jaar) is geboren in Maastricht. Toen hij 4 was is hij naar Son verhuisd, waar hij samen met twee zussen zijn hele jeugd heeft doorgebracht. Op zijn 16e ging hij op kamers wonen in Eindhoven waar hij begon met zijn carrière in de horeca. Hij startte bij hotel Van der Valk, waar hij zo’n 2 jaar heeft gewerkt tot hij in dienst moest. Daarna heeft hij als een echte jobhopper op verschillende plekken rondgekeken. Van een chique restaurant tot een fastfoodketen en van de keuken tot de bediening. Het was voornamelijk hier in de regio, maar Frank heeft tussendoor ook de horeca van Limburg leren kennen. In Venlo en zijn geboorteplaats Maastricht heeft hij ongeveer 1 jaar doorgebracht. Zo’n 30 jaar geleden is hij in Lage Mierde terecht gekomen waar hij de gehele horeca (restaurant, disco, kantine, etc.) van een luxe camping beheerde. Dit heeft hij zo’n 3 jaar gedaan, waarna hij toch weer naar Eindhoven is gekomen. Hij woonde toen in de Prins Hendrikstraat, dus nam in zijn vrije tijd regelmatig een kijkje in ’t Vonderke. Daar ging zijn blik vooral uit naar Thea, de toenmalige eigenaresse van het café. Ze kregen een relatie, gingen samenwonen  en samenwerken in ’t Vonderke.  

Wat doe je?

Zo’n acht jaar geleden wilde Thea stoppen, maar Frank wilde ’t Vonderke niet kwijt. Hij heeft het volledig van haar overgenomen en hier nooit spijt van gehad. Met de wissel van eigenaar, is ook het café flink veranderd. Voorheen was het een echt bruin café dat volledig draaide op darters. Frank wilde er een echt buurtcafé van maken. De dartborden verdwenen, de zitjes werden verkleind en het terras flink vergroot. De laatste jaren is er ook een B&B met drie slaapkamers aan ’t Vonderke toegevoegd. Dit allemaal met veel succes, want ’t Vonderke draait goed. Maar toen kwam de corona… 

Waar kan de wijk je van kennen?

Frank woont tegenwoordig met zijn huidige partner Angelique in de Amalia van Anhaltstraat. Waarschijnlijk zullen veel buurtgenoten hem kennen, want ’t Vonderke is echt een centraal punt van onze wijk. Tijdens deze periode in andere jaren zit het terras bomvol en zijn er wijkactiviteiten op het plein voor de deur. Omdat dit in 2020 niet mogelijk is, heeft Frank besloten de kans te grijpen om een flinke verbouwing te doen. Nu er toch niemand aan de bar zit, kan deze weleens verbouwd worden. Ook wordt de akoestiek verbeterd en komt de schilder langs. Frank merkt dat verschillende buurtgenoten hem nu een hart onder de riem willen steken. Ze komen kijken hoe het staat met de bar, of doen op zaterdagavond mee met de online pubquiz van https://www.deanderequiz.nl/. Hiermee hebben ze een leuke avond en helpen ze met een vrijwillige bijdrage ook mee aan het voorbestaan van ons dorpscafé. Frank is hier erg dankbaar voor, want ’t Vonderke is zijn leven en hij zou erg graag oud worden. Wel 50/50 trouwens, want een eigen huisje in Spanje (waar hij nu al veel te vinden is) is ook een grote droom.  

Vonderportret april 2020 5 april, 2020

De officiële opening 13 maart kon helaas niet doorgaan, maar Houben Worstenbrood is sinds half maart gevestigd aan de Willemstraat. De eigenaar woont nog dichterbij! Bart, die de zaak samen met zijn broer runt, woont in de Maria Stuartstraat. Benieuwd wie deze bakker is en wat zijn worstenbroodjes zo bijzonder maakt? Lees verder.  

Wie ben je?

Bart (43 jaar) is de middelste in een gezin van vijf kinderen en is opgegroeid in Steensel. Toch voelt hij zich voornamelijk Eindhovenaar, want daar heeft hij altijd op school gezeten. Ondertussen woont hij zo’n 12 jaar in onze wijk met zijn vrouw Ellen en zonen Romijn (10 jaar) en Tobian (8 jaar). Op de vraag naar zijn karaktereigenschappen antwoordt Bart dat hij houdt van organiseren, positief en oplossingsgericht is ingesteld en mensen graag een leuke tijd bezorgt. Hier had hij meteen een recent voorbeeld van: toen Romijn pas jarig was kon er door de corona geen bezoek komen. Bart regelde een gave sportwagen en is samen met hem langs familie en Romijns vrienden gereden om cadeautjes op te halen. Zo kan het ook.  

Wat doe je?

Bart en Lucas zetten als bakkers een familietraditie voort. 17 jaar nadat hun vader zijn bakkerij verkocht, zijn zij hun worstenbroodjeszaak begonnen. Hiermee hebben ze van 2015 tot 2020 in het door hun opa gebouwde pand in Tongelre gezeten. Behalve de locatie is er ondertussen nog meer aan het familiebedrijf veranderd. Zo maken ze tegenwoordig niet alleen worstenbroodjes voor hun eigen winkel, maar ook voor supermarkten, pretparken, bedrijfscateraars en festivals. Naast het traditionele worstenbroodje bakken ze ook exemplaren met andere ingrediënten. Zo hebben ze worstenbroodjes met verschillende smaken en die passen binnen bepaalde diëten (vegetarisch, kip, halal, truffel, etc.). Op de eerste verdieping van hun nieuwe locatie aan de Willemstraat is ook een workshopruimte. Hier kunnen kookclubs, kinderfeesten of andere groepen terecht om hun eigen worstenbroodjes te bakken. Het koffiehuis, aan de bakkerij vast beneden, mag ten tijde van de coronacrisis helaas niet open zijn. Er wordt nog wel gebakken voor af te halen, dus de worstenbroodjes zijn gelukkig gewoon te koop. Ondertussen blijven Bart en Lucas ook zoeken naar nieuwe smaken voor hun broodjes en plekken in de regio waar ze hiermee iets bij kunnen dragen. Zo hebben ze vorige week medewerkers van het Catharina ziekenhuis verrast met warme worstenbroodjes. (link

Waar kan de wijk je van kennen?

Naast de bakkerij, is Bart ook graag actief bezig op andere plaatsen. Zo voetbalt hij voorin bij de amateurs van PSV. Daarnaast bent u hem misschien weleens te voet tegengekomen tijdens de dagelijks ronde van Koos. Met deze labradoodle maakt Bart regelmatig een rondje door het park. Het Vonderkwartier is voor Bart niet alleen lekker dichtbij het werk, maar wat hem betreft ook een van de gezelligste wijken van Eindhoven. Wellicht komt u hem of zijn foodtruck dus nog tegen bij een van onze wijkactiviteiten.  

Vonderportret maart 2020 1 maart, 2020

Pieter-Jelle (voor velen bekend als PJ) is de eigenaar van het Fietzlab. In het Vonderportret van maart lees je wie PJ is en hoe dat lab is ontstaan. Lees verder 

Wie ben je?

Het leven van PJ (48 jaar) begon in Eersel. Hij hield erg van techniek, dus is na de middelbare school als automonteur aan de slag gegaan. 13 jaar lang heeft hij in verschillende garages in Eersel, Valkenswaard en Bladel gewerkt. Op zijn 20e had hij genoeg van dat werk en van Eersel; veel te klein.  

Ondertussen heeft zijn leven al heel wat draaien gekend. Om te beginnen is hij in Eindhoven gaan wonen en werken. Daarna is hij samen met zijn vader een eigen bedrijf begonnen; een webshop met installatie van beveiligingsapparatuur. Tussendoor heeft hij ook een periode in het buitenland gewoond. Uiteindelijk is hij teruggekomen naar de lichtstad waar hij in 2008 zijn vrouw Patricia heeft ontmoet. Ze hebben twee jaar samengewoond in Meerhoven en zijn daarna naar onze wijk gekomen. Daar kreeg het leven van PJ weer een grote draai.  

Wat doe je?

PJ is echt dol op fietsen. Mountainbiken, wielrennen, of gravelfietsen, hij doet het allemaal. Vaak alleen, maar ook samen met vrienden rijdt hij diverse tochten. Op advies van Patricia is hij daarom iets met deze passie gaan doen en heeft hij er zijn werk van gemaakt. In de garage is PJ het Fietzlab gestart. Hij verkoopt, repareert én ontwerpt fietsen. Het liep meteen als een raket, dus heeft hij het beveiligingsbureau verkocht. Hij merkt een groot verschil tussen de klanten van deze ondernemingen. Een alarm laten installeren is vaak het gevolg van iets vervelends. In het Fietzlab komen mensen meestal met een grote glimlach naar binnen. De zaak draait nog steeds heel goed. PJ hoopt dat dit ook in de toekomst zo blijft, want hij heeft zijn draai hier helemaal gevonden.    

Door de flexibele openingstijden van het Fietzlab, houdt PJ veel tijd over om zelf op de fiets te stappen. Daarnaast gebruikt hij deze vrijheid om samen met Patricia op reis te gaan. Vaak boeken ze voor de eerste dagen een hotel en daarna zien ze wel waar het schip strandt. Ze hebben al diverse landen bezocht, maar nog steeds een lange wensenlijst.  

Waar kan de wijk je van kennen?

PJ kent veel buurtgenoten door het Fietzlab. Ze komen voor een reparatie of gewoon voor een babbeltje. De meeste klanten van het Fietzlab komen ook uit deze wijk. Volgens PJ is dat zo omdat er hier aardig wat mensen op de fiets naar hun werk gaan en we best een sportieve wijk hebben. Toch is er ook als je zelf niet zo sportief bent, een kans dat je PJ herkent. Hij drinkt namelijk regelmatig een biertje in ’t Vonderke. Gezellig met vrienden, of als bonus na een flinke fietstocht.