Website van de wijkvereniging Vonderkwartier Eindhoven

Vonderportret

Op deze plek maken we kennis met bijzonder gewone wijkbewoners, die we vragen naar wat zij doen in het Vonderkwartier.

Vonderportret april 2021 6 april, 2021

De Portobello is een herkenningspunt in onze wijk, het abstracte beeld op de Frederika van Pruisenweg. Het Vonderportret van april neemt je mee naar de maker van dit beeld. Geen wijkbewoner deze keer, maar wel een oude bekende!

Wie ben je?

Mijn naam is Teo Baehler, samen met Els woon ik inmiddels aan de Dommelhoefstraat. Ik verblijf sinds 1984 in Nederland, in Eindhoven. Van origine ben ik Zwitser. Zwitserland heeft vier taalgebieden, ik kom uit Ascona een dorp gelegen in het Italiaans sprekende Cantone Ticino aan de  zuidzijde van de Alpen. Ik ben bi-cultureel opgevoed, mijn ouders komen uit Duits-Zwitserland met als basis de Germaanse cultuur: streng, met een groot verantwoordelijkheidsgevoel en hard werken. Opgroeien deden wij dus in het Latijns georiënteerd Ticino, waar de cultuur los en ontspannen is, laten we zeggen op zijn Italiaans. Een groot deel van mijn leven heb ik met die dualiteit gestoeid. In de laatste jaren heb ik gemerkt dat die dualiteit met ook helpt, het leidt tot totaal verschillende kunstzinnige werken. Ik maak beelden met diverse materialen en vormen en tevens stop motion filmpjes, die dualiteit is nu mijn kracht, zie www.teobaehler.com.

Ik woonde een tijd aan de Gagelstraat en Els, mijn partner, aan de Anna van Engelandstraat. Jarenlang liep ik dagelijks dwars door het Vonderkwartier. Ik vind het een plezierige wijk met prettige bebouwing, niet te hoog en opdringerig. Een van de bijzondere plekken is het park aan de Frederika van Pruisenweg. Het heeft een unieke vorm, je zou denken dat er vroeger een gracht gelegen heeft, door het lange en smalle profiel. Die vorm heft voordelen en nadelen op ruimtelijk gebied. Voordeel is dat het een groene oase is tussen de bebouwing waar je kunt verpozen. Groene ruimtes daar doe je en laat je wat je wilt. Het is wel allemaal heel overzichtelijk en daardoor wat eentonig en voorspelbaar, dat vind ik een nadeel.

Wat doe je?

Ik ben architect. In Eindhoven hebben we niet veel gebouwd, woningen in Tongelre langs het spoor, in Woensel Noord een bedrijf, een kantoor op het Stork terrein en nog wat verbouwingen. Daarnaast ben ik beeldend kunstenaar. Ik ben bezig met een project waarbij ik beelden in klei maak, daarvan laat ik een contramal maken waarin ik het beeld giet. Het materiaal van die beelden zie je niet meer, want ik doe er een ‘zondagsjasje’ overheen. Eén van de beelden heeft een kinderjasje: het lijkt op de confettidip die je op een softijsje kunt krijgen.

Ik experimenteer veel met werken in epoxy, een hars waaraan je verschillende materialen kan toevoegen. Ik wil abstracte beelden maken waarin mensen ook wel iets uit hun dagelijks leven kunnen herkennen. Bij een volledig abstract beeld lopen mensen langs, ze kijken en het bevalt of het bevalt niet. Ik wil dat mensen er iets in herkennen, maar niet direct, het is namelijk deels geabstraheerd. Ik hoop dat mensen door goed te kijken en de herkenning meer in gesprek raken met elkaar, praten over wat het zou kunnen zijn en op die manier ook over hun dagelijks leven.

Waar kan de buurt je van kennen?

Ik ben de maker van het kunstwerk op de Frederika van Pruisenweg. Mijn partner Els kreeg op een gegeven moment een briefje in de bus; een werkgroep wilde aan de slag met kunst in de wijk. Ze vroeg me of dat niet wat voor mij was en ik besloot een idee in te dienen. De eerste prijs ging naar iemand die een voorstel met een stoeptegel had ingediend. Dit project zorgde voor een maatschappelijke dynamiek, het werd samen met kinderen uitgevoerd, een terechte winnaar!

Even later kregen we bericht dat mijn indiening ook in de smaak gevallen was. Ze wilden een tweede werk, zo kwam ik in contact met Freek van de wijkvereniging. Het was geen betaalde opdracht, het kostte eigenlijk alleen maar geld, maar ik wilde het heel graag doen. Ik vond dat er in de groene oase iets mocht gebeuren, iets onverwachts en opvallends op die lange saaie strook. Daar komt ook de naam Portobello vandaan; een portobello is een grote paddenstoel, je loopt er niet zomaar langs. In het gebied waar ik vandaan kom, tussen de uitvloeiers van de zuidelijke Alpen op de overgang tussen bergen naar heuvels, worden jaarlijks paddenstoelen geraapt in september en oktober. Dat deed ik dus als kind. Daar is het inmiddels een traditie, vroeger was het noodzaak omdat het een arm gebied was.

Tijdens de onthulling van Portobello schrok ik nogal van het effect wat het beeld op kinderen had: ze renden eropaf, klommen erop en speelden ermee. Ik was me er niet van bewust dat het zo’n uitnodigend vorm was om op te zitten en te klimmen, maar dit heeft er wel voor gezorgd dat het beeld omarmd is door de buurt. Ik vind het dan ook prettig dat het beeld niet elitair is en door de buurtbewoners “gebruikt” word.

Vonderportret maart 2021 1 maart, 2021

Het Vonderportret van deze maand wordt geschreven vanuit een bijzondere plek in de wijk: de synagoge aan de Hendrik Casimirstraat. We stellen deze maand rabbijn Simcha Steinberg en zijn vrouw Rina aan je voor.

Wie ben je?

Simcha (32) en Rina (30) wonen met hun 4 kinderen Musia (7), Chana (5), Batya (3) en Menachem (2) sinds 2017 in het Vonderkwartier. De joodse gemeenschap, gevestigd in onze wijk, was 4 jaar geleden op zoek naar een rabbijn. Dat werd Simcha Steinberg, de eerste Eindhovense rabbijn na de Tweede Wereldoorlog.

Simcha is geboren in Israël. Hij studeerde in Praag en in New York, hij was vrijwilliger op een joodse school in Thailand en voor hij naar Nederland kwam, was hij Rabbijn in Kiev. In New York trouwde bij met Rina, die half Amerikaans en half Nederlands is en opgroeide in Utrecht.

Wat doe je?

Simcha is rabbijn, hij leidt de diensten in de synagoge, maar, zo zegt hij: “Het is veel meer pastoraal werk, op zondag deden mijn vrouw en ik huisbezoeken. Nu kan dat niet, vanwege corona, maar we bieden een luisterend oor, ook aan niet joodse mensen”. De gebeden tijdens de dienst zijn in het Hebreeuws, maar de rest van de dienst is in het Nederlands. De dienst word steeds afgesloten met een speciaal gebed voor koning Willem Alexander, om hem te helpen zijn volk goed te leiden.

Simcha en zijn vrouw hebben contact met ongeveer 200 gemeenteleden en het aantal leden groeit gestaag. De nieuwe aanwas komt vanuit het buitenland, expats die voor onder andere Philips en ASML werken en in Eindhoven komen wonen, weten hun weg te vinden naar de joodse gemeenschap.

Een bijzonder weetje: er is pas 250 jaar een joodse gemeente in Eindhoven. Daarvoor kregen joden geen toestemming om zich in Eindhoven te vestigen, tenzij zij een borg van fl, 300,- betaalden; en dat konden de meesten niet betalen. De synagoge aan de Hendrik Casimirstraat werd in 1958 ingericht, voor die tijd stond er een prachtige synagoge aan de Kerkstraat. Deze synagoge werd gesloopt, voor een verbreding van de Kerkstraat (die er overigens nooit kwam). Trots laten Simcha en Rina de ramen, Thora rollen en andere prachtige rekwisieten zien uit de oude synagoge.

Waar kan de buurt je van kennen?

Rina: “We hadden graag rondleidingen voor buurtbewoners georganiseerd in de synagoge, dan zouden mensen ons daarvan kennen. Toen begon de pandemie en konden wij onze plannen niet uitvoeren, maar die rondleidingen komen nog!”

Het echtpaar is dol op de wijk: “Vonderkwartier is een prettige wijk om te wonen, er wonen veel kinderen en het is er rustig. Lekker dicht bij het centrum, maar je voelt de stad niet. We kwamen hier wonen omdat de synagoge hier is, maar we zouden het zeker ook zelf kiezen, we hebben erg fijne buren.” Ze zijn tot hun spijt niet vaak bij activiteiten in de wijk te vinden, die vaak  op zaterdag, de sabbat, zijn. “Ook het walking dinner van de buurtvereniging is lastig voor ons. We zouden graag mensen uitnodigen om te eten alleen kunnen we zelf niet bij anderen eten. Wij eten koosjer en in Nederland zijn koosjere producten lastig te krijgen. Wij verkopen ze zelf, tegen kostprijs. We kopen het in Antwerpen, daar zijn we sowieso elke dag, want onze kinderen zitten daar op school.”

Veel jongere mensen in de wijk weten niet dat hier een synagoge zit. Voordat rabbijn Simcha en zijn vrouw zich hier vestigden, was er ook nauwelijks iets te doen. Met de komst van het gezin is er nu eens in de maand een sabbat dienst, worden de grote feestdagen er gezamenlijk gevierd en kunnen mensen hun weg naar de synagoge vinden voor pastorale begeleiding. Zowel Simcha als Rina geven er lessen, ze doen trouwens sowieso het meeste samen. Rina helpt Simcha met het vertalen van de diensten, die hij schrijft in het Hebreeuws. Na de lockdown wordt het allemaal weer opgestart, ze kunnen niet wachten!

De volgende keer dat je langs de synagoge komt, weet dat je welkom bent bij dit warme paar. Zoals boven de voordeur in het Hebreeuws staat: “Ik blij als ik hoor dat je naar het huis van God komt”.

Vonderportret februari 2021 31 januari, 2021

Maak je ook zo dankbaar gebruik van de Vonderbieb? We ontmoeten in dit Vonderportret de mensen achter het ruil- en leenbiebje: Erika en Gertjan.

Wie zijn jullie?

Erika Walenberg (57) en Gertjan Vromans (61) wonen al sinds 1988 met veel plezier aan de Frederika van Pruisenweg. Ze hebben twee dochters die inmiddels niet meer thuis wonen en sinds september van het afgelopen jaar een kleindochter. “Ons cadeau! Jip van 4 maanden”.

Ze zijn beiden fan van kringloop “Als we spullen wegbrengen, komen we vaak met net zoveel spullen terug.” Hun huis en omgebouwde schaftkeet staan vol met mooie kringloopvondsten.

Gertjan wil graag zijn levensmotto delen: “Leef met vlag en wimpel, maar hou het simpel”. Hoe hij dat doet? “Nou gewoon, dingen niet te moeilijk maken. Genieten van het kleine. Wat je wilt doen, nu doen en niet straks. Luxe is aan ons niet besteed, dat helpt het ook lekker simpel te houden.”

Erika heeft geen motto, maar Gertjan ziet wel een belangrijke waarde in haar leven: “Geen geheimen, gewoon  vertellen. Erika zegt alles ook wat anderen niet durven, ze is super eerlijk en je weet altijd wat je aan haar hebt.”

Wat een heerlijk stel, ze zijn nog steeds verliefd op elkaar!

Wat doen jullie?

Erika is als vrijwilliger verbonden aan bij Hospice De Regenboog. Ze is ook heel lang mantelzorger geweest van haar moeder, die om de hoek woonde.

Ze heeft enorm veel hobby’s. Ze zingt in een koor en zong ook mee met Carmina Burana van het Vonderkoor. Ze is een knutselaar, vooral met vilt waar ze bloemen en hun kerststal van maakte. Ook houdt ze van fietsen. In de vakanties zijn ze te vinden in hun verbouwde schaftkeet op de Leenderstrijp en ze hebben als 24 jaar een campertje om op mee vakantie te gaan. Niet steeds hetzelfde campertje, hoor! Het opknappen van de schaftkeet en campers is ook een hobby van het stel. Samen maakten ze van hun schaftkeet een 5 sterren verblijf!

Gertjan werkt als vastgoedontwikkelaar bij Woonbedrijf, waar hij betrokken is bij nieuwbouwprojecten. Op sommige projecten is hij in het bijzonder trots, zoals op het klooster aan de Poeijersstraat. Er komt een woongroep van 28 woningen in het klooster en op het binnenterrein, dat is echt een heel leuk project! 

Ook Gertjan heeft hobby’s genoeg! Hij tennist, speelt volleybal en fietst graag. Hij is een echte klusser. “Ik maak van oude dingen iets nieuws, waaronder het boekenkastje. De materialen komen overal vandaan, van kringloopwinkels, maar ook van containers. Weggooien is zonde!”. Erika komt vaak met de ideeën, Gertjan maakt het. Ook veel meubels in hun huis en opgeknapte schaftkeet zijn van de hand van Gertjan.

Waar kan de buurt jullie van kennen?

Veel mensen zullen Erika en Gertjan kennen van de Vonderbieb aan hun huis. Gek genoeg zijn ze zelf geen lezers: “we zijn doeners. We vinden hergebruik heel belangrijk en geïnspireerd door onze dochter, die zelf ook een minibieb heeft, besloten we een minibieb in onze tuin te plaatsen.

Maar ook de buxusmot had er wel wat mee te maken. De buxussen moesten eruit, dus kon de minibieb erin”. Het bankje voor hun huis is bedoeld om even te gaan zitten om je gevonden boeken door te bladeren, of om even te rusten tijdens een wandeling. Erika: “Het bankje staat is ervoor, dus ga gerust even zitten!”

Vonderportret januari 2021 3 januari, 2021

In het eerste Vonderportret van 2021 ontmoeten we Rob de Boer, de vrolijke levensgenieter met groene vingers.

Wie ben je?

Geboren Eindhovenaar Rob de Boer (50) woont met zijn vrouw Wendy, zijn dochters Lilly en Jette en zijn trouwe hond Ciska aan de Prinsenhof. Zijn meiden van 8 en 5 jaar oud zijn zijn grote trots! Hij kwam 9 jaar geleden in de wijk wonen. Het huis was verzakt en er moest heel wat aan gebeuren, maar hij had er alle vertrouwen in en daar heeft hij nog geen seconde spijt van gehad!

Rob houdt van gezelligheid: uit eten, naar de kroeg, lekker thuis koken. Van dat koken kunnen de buren meegenieten. Zijn appeltaart schijnt de lekkerste ter wereld te zijn, dus hij maakt er elke week één en brengt de buren ook een stuk. Ook als hij zijn overheerlijke stoofschotel gemaakt heeft, gaat er altijd een schaal naar de buren. Gezelligheid met de buren vind hij belangrijk, dus zette hij samen met een buurvrouw het grootste luchtkasteel ooit op het grasveld tijdens Burendag. Genieten!

Wat doe je?

In coronacrisis is Rob zijn baan kwijtgeraakt. Hij was key accountmanager schoenen, de detailhandel had het niet gemakkelijk en corona was de druppel. Rob vond nieuw werk, vanaf februari gaat hij aan de slag bij Refill Coffee, als accountmanager (dus, je weet nu waar je zijn moet als de koffie op jouw kantoor lekkerder kan!). Het is een klein bedrijfje met leuke mensen, dus dat past helemaal bij Rob.

Rob’s hobby is zijn aquarium met prachtig gekleurde discusvissen uit het Amazone gebied. Rob is een natuurmens, dus ook zijn tuin krijgt veel aandacht. Hij tuiniert bij- en vlindervriendelijk, bijna het hele jaar door staat zijn tuin in bloei. In zijn bijenhotel zitten al wat larven die zich in het voorjaar tegoed kunnen doen aan de bloemen in de tuin. In zijn tuin, met bloeiers in prachtige kleurencombinaties en gezellige hoekjes, kijk je je ogen uit. En binnenkort start hij met een cursus hondentraining: “Eens kijken hoe ik de natuurlijke klik die ik met honden heb, nog wat uit kan bouwen”.

Naast alle bezigheden vindt Rob ook nog tijd voor vrijwilligerswerk op hockeyclub. Hij traint en coacht de teams van zijn dochters: “Ik zie het als quality time met de meiden”. Rob is een coach bij wie, hoe kan het ook anders, plezier in het spel voorop staat.

Waar kan de buurt je van kennen?

De meeste mensen zullen hem kennen van zijn wandelingen met zijn hond Ciska. Ciska is, net als haar baasje, een allemansvriend. Rob maakt altijd graag een praatje, Ciska wordt graag geaaid. Rob helpt ook regelmatig mensen in de buurt, bijvoorbeeld met het snoeien van een heg.

Want Rob heeft supergroene vingers! Hij is betrokken bij de werkgroep KOR (Kwaliteit Openbare Ruimte) van de wijk en heeft een duidelijk beeld van hoe onze wijk nog groener kan. Zo zijn er in het Genderpark nog veel dode bomen en staan de grasvelden onder water, dat moet natuurlijk verhopen worden. Het zou mooi zijn als er een fitnesstrimbaan in het park komt, zodat nog meer mensen hun weg weten te vinden naar het park. Daarnaast kan meer beplanting langs de waterkant ervoor zorgen dat de ijsvogels terugkomen naar het park. Voor de renovatie hadden zij daar hun vaste stek, helaas zijn ze gevlogen en niet meer teruggekomen.

Maar het park alleen is niet genoeg, met de werkgroep KOR wil Rob de hele wijk vergroenen. Betonnen paaltjes eruit, groene barrière erin, zoals dat op het Lodewijk Napoleonplein al gebeurd is. Ook inspireert Rob graag andere wijkbewoners om zelf groenere keuzes te maken. Zo konden straten op Burendag vogelhuisjes krijgen om in de straat op te hangen. Fietssluizen op kritieke plekken in de wijk zijn ook een wens van Rob. Mensen fietsen vaak hard op de stoep, wat voor gevaarlijke situaties zorgt. Een fietssluis zorgt dat de fietser afstapt voor hij verder fietst.

Veel mensen kennen Rob ook nog uit de stad, waar hij in verschillende kroegen en winkels heeft gewerkt. Kwam je in de Repelsteel of Sands, dan kwam je hem tegen achter de bar en als dj. Al winkelend bij Van den Biggelaar en Hop on down kon je hem ook tegen het lijf lopen. Nu dus vooral in de wijk, vergeet Ciska niet te aaien als je ze tegenkomt!

Vonderportret december 2020 6 december, 2020

In het laatste Vonderportret van 2020 schenken we aandacht aan iemand die zelf juist erg veel aandacht aan de wijk besteedt. Van een renovatieplan voor de wijk tot het aanleggen van voorgeveltuintjes; Harry Janssen doet mee aan grote én kleine projecten in het Vonderkwartier. Wie is deze betrokken buurman uit de Amalia van Anhaltstraat? Lees verder…

Wie ben je?

Harry (73 jaar) is opgegroeid in Geleen. Zijn vader is jong overleden, dus zijn moeder heeft zijn broer en hem alleen opgevoed. Ondanks dat dat niet makkelijk was, wist zijn moeder er toch iets van te maken en heeft hij een fijne jeugd gehad. Na de militaire dienst is Harry getrouwd met Henriëtte. Ze gingen allebei studeren in Nijmegen en daar in 1971 samenwonen. Ook kregen ze er hun eerste dochter, Coki. Later volgden er nog twee, Nienke en Aukje.

Wat doe je?

Tegenwoordig is Harry met pensioen, maar hij is zijn carrière begonnen aan de rand van het Vonderkwartier; als leraar pedagogiek/onderwijskunde aan  de ‘Nuts PABO’ (tegenwoordig ‘Montessori College’). Daar leerde hij ook zijn huidige straatgenoot Jan van Daal (zie Vonderportret september) kennen. Het reizen tussen Nijmegen en Eindhoven verliep niet zo soepel, dus na een jaar zijn ze verhuisd naar Eindhoven; het Karregat in Tongelre. Hij fietste iedere dag door de wijk naar het werk, dus toen er hier iets vrij kwam heeft hij meteen actie ondernomen. Vanaf 1980 wonen Henriëtte en hij dus in het Vonderkwartier.

Naast het onderwijs, is Harry ook actief geweest in de politiek. Door zijn bedrijvigheid in de wijk werd hij benaderd voor de gemeenteraad. In 1994 kwam hij op de lijst en een jaar later zat hij in de raad. Zijn activiteiten in de wijk heeft hij toen even naast zich neergelegd, want hij wilde niet met een dubbele pet op zitten. Ook tegenwoordig is Harry nog erg geïnteresseerd in de politiek en lid van de PvdA Eindhoven.

Naast gemeentelijke volgt hij ook graag voetbaldiscussies, want van die sport houdt hij al zijn hele leven. Als kind speelde hij voor zijn favoriete club Fortuna ’54 en tegenwoordig kijkt hij graag (soms met enkele wijkgenoten) naar wedstrijden op tv.

Waar kan de wijk je van kennen?

Of je nu een betrokken buur bent of niet, iedereen merkt de gevolgen van Harry zijn bezigheden in de wijk. Hij zit namelijk naast de werkgroep van het Vogelzangterrein, ook bij  ‘Kwaliteit openbare ruimte’. Deze werkgroep heeft veel invloed op het straatbeeld. Bijvoorbeeld door het ‘groenplan’ waar de nieuwe heggen rond het plein uit voort zijn gekomen. Daarnaast geeft Harry weleens, op verzoek van ‘Vonder XL’ een rondleiding door de wijk. Ook is hij lid van het Vonderkoor en drinkt hij graag wat bij ’t Vonderke. Daar zit je namelijk (mede dankzij het renovatie- en groenplan) gezellig aan een mooi rustig plein.  

Vonderportret november 2020 1 november, 2020

Toen Sofia in 2003 naar Nederland kwam voor een uitwisselingsproject van haar universiteit, had ze nooit verwacht dat ze hier voor altijd zou blijven. Nu, 17 jaar later, weet ze echter zeker dat ze zo lang mogelijk in het Vonderkwartier wil blijven wonen. Lees verder…

Wie ben je?

De 36-jarige Sofia Kovanova is van oorsprong Russisch.  Ze groeide op in een hecht gezin met een oudere broer in Siberië. Tijdens haar opleiding economie kreeg ze de kans om voor 6 maanden van leven te wisselen met een Nederlandse student. Die kans heeft ze gegrepen en zo kwam ze in het Vonderkwartier terecht, in een studentenkamer in de Willem Frisostraat.  Met een halfjaar extra studeren kon ze haar diploma ‘International Business and Management’ aan de Fontys halen. In Rusland worden Europese diploma’s hoog gewaardeerd, dus die kans wilde ze niet laten schieten. Zodra ze geslaagd was, vertelde haar buurvrouw dat op haar werk werd gezocht naar een Russisch sprekende collega. Het beviel Sofia hardstikke goed in Eindhoven, dus wederom besloot ze hier te blijven. Nog steeds met het idee dat het voor tijdelijk was, maar toen kwam ze Michael tegen. Ze werd smoorverliefd op deze Eindhovenaar, maar het was nog niet meteen vanzelfsprekend dat ze samen zouden blijven. Na 2 maanden daten moest Sofia namelijk voor haar visum terug naar Rusland. Eenmaal weer in Nederland, vertrok Michael voor zijn afstudeerproject een paar maanden naar Hongkong. Toch was de liefde sterk genoeg en zijn ze in 2007 gaan samenwonen in de Kruisstraat. Zodra ze toe waren aan een koophuis, zorgden Sofia’s eerdere ervaring met het Vonderkwartier ervoor dat ze meteen wist waar ze moesten zijn. Zo vonden ze hun huis aan de Willem de Zwijgerstraat.

Wat doe je?

Sofia houdt erg van reizen. Ze heeft al vele plekken in de wereld bezocht, maar heeft er nog meer op haar wensenlijstje staan. In haar vrije tijd sport, bakt en leest ze veel. Het liefst is ze echter bezig met het vastleggen van mooie plaatjes. Toen ze 5 jaar geleden zwanger was, kocht ze en spiegelreflexcamera en volgde ze een fotografiecursus bij CKE. Zodra Olivia geboren was, werd dat meteen haar grootste fotomodel.

Voor haar werk verkocht Sofia internationaal nagelproducten voor de ‘Beauty Factory’. Het was een uitdagende baan met leuke collega’s, waar ze veel heeft kunnen leren en reizen. Toch is ze na 14,5 jaar gestopt, want de drang naar fotograferen werd te sterk om het alleen als hobby te doen. Dit jaar is ze dan ook ‘Sofia Kovanova photography’ begonnen. Ze kan er veel creativiteit in kwijt en het is heel dankbaar werk; het beeldmateriaal van de fotoshoots is erg waardevol voor haar klanten. Een uitdaging is het zeker, vooral nu tijdens de coronacrisis. Toch zet Sofia haar passie voort, want opgeven past niet bij haar Russische natuur.

Waar kan de wijk je van kennen?

Zie je weleens een jonge vrouw met haar dochter de eendjes voeren in het park? Grote kans dat het Sofia met Olivia is. Of hoorde je deze zomer vrolijke liedjes en rook je een lekkere barbecuegeur voorbij komen? Dan zit het er dik in dat dit uit de tuin van Sofia vandaan kwam. Ze maakt het graag gezellig thuis. Zodra het weer kan ook met vrienden, maar nu met de man waarvoor ze in Nederland is gebleven en de dochter die haar geïnspireerd heeft om haar werkdroom waar te maken. 

Vonderportret oktober 2020 4 oktober, 2020

In het Vonderportret van oktober staat Bep Manders centraal. Ze zingt en organiseert graag, dus de rollen als zanger en voorzitter van het Vonderkoor, passen haar goed. Lees verder…

Wie ben je?

Bep Manders (68 jaar) is geboren en getogen in Helmond. Als middelste van 5 kinderen is ze opgegroeid in een katholiek gezin. Afgezien van het aantal kerkbezoeken, was vooral het onderscheid tussen jongens en meisjes een groot verschil met nu.

Na de meisjesschool is Bep haar carrière begonnen in Vught. Ze werkte in de verpleging en volgde daar ook een interne opleiding. Jaren en een paar banen later is ze op de Grote Beek in Eindhoven gaan werken. Samen met haar zoon heeft ze op verschillende plekken in de stad gewoond, maar uit het Vonderkwartier wil ze niet meer weg. De sociale activiteiten en betrokkenheid van buurtgenoten, vindt Bep fantastisch.    

Wat doe je?

Bep heeft 45 jaar met veel plezier in de hulpverlening gewerkt en is nu zo’n 5 jaar, met net zoveel plezier, met pensioen. Doordat ze altijd gewerkt heeft, mantelzorger is geweest en haar zoon alleen heeft opgevoed, had ze niet verwacht dat deze rust zo goed bij haar zou passen. Maar dat doet het juist heel goed. Opeens tijd om de krant echt te lezen, in plaats van alleen maar door te bladeren. En zonder toestemming kunnen besluiten dat je een paar weken op vakantie gaat. Dat bevalt haar wel.  

Bep organiseert graag activiteiten, maar door de corona komt daar nu niet veel van terecht. Toch verveelt ze zich niet, want ze heeft bezigheden genoeg. Beeldhouwen, lezen, fietsen, klaarstaan als vertrouwenspersoon, voorlezen op scholen of met wijkgenoten koffiedrinken in de huiskamer van het Vonderkwartier: ’t Vonderke. Haar grootste hobby heeft ook met de wijk te maken: het Vonderkoor!

Waar kan de wijk je van kennen?

Iedere bewoner van het Vonderkwartier heeft Beps stem hoogstwaarschijnlijk weleens gehoord. Is het niet bij een optreden, dan wel met goed weer tijdens een repetitie op het plein. Het koor bestaat nu zo’n 3 jaar en is een uitvloeisel van ‘Carmina Burana’. Dat project was een groot spektakel met optredens in het Parktheater en in een grote tent op het plein. Met zo’n 100 zangers en zangeressen stonden ze op het podium. Er waren al plannen voor een nieuw project in 2021 (een verwelkoming van de bewoners in de nieuwbouw), maar dat gaat helaas niet door. Toch is Bep al erg blij dat ze iedere week kunnen repeteren, zodat ze, zodra het weer mogelijk is, meteen klaar zijn voor een optreden.